New TOEFL Format Changes 2026

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Nie musisz znać każdego trudnego słowa, aby uzupełnić te luki. Gramatyka daje Ci pewny punkt wyjścia, a widoczne litery potwierdzają Twój wybór.

1. Na chwilę zignoruj widoczne litery.
2. Przeczytaj słowa po obu stronach luki i zapytaj: jaką funkcję musi pełnić brakujące słowo?
3. Przewidź część mowy: rzeczownik, czasownik, czasownik modalny, przymiotnik, przysłówek, przyimek lub określnik.
4. Z widocznych liter i znaczenia korzystaj dopiero wtedy, gdy znasz już część mowy.

Rzeczownik nazywa osobę, miejsce, rzecz lub ideę. W zdaniu często pełni jedną z dwóch funkcji: podmiotu, który wykonuje czynność, albo dopełnienia, na które czynność jest skierowana.

Szukaj mocnych wskazówek: „a”, „an”, „the”, „this” lub „that” przed luką, przymiotnik tuż przed nią albo czasownik lub przyimek, który wymaga po sobie dopełnienia.

Niektóre rzeczowniki występują w stałych wyrażeniach łączących, które wiążą ze sobą myśli. Ucz się całego wyrażenia jako jednej przydatnej całości, na przykład „for example”, „in fact” i „as a result”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc proste słowo strukturalne wewnątrz wyrażenia łączącego łatwo może stać się luką.

Czasownik wyraża czynność lub stan. Musi pasować do podmiotu i do czasu zdania. Czasownik może też wystąpić jako imiesłów zakończony na „-ing” lub „-ed”.

Wskazówki: znajdź podmiot, a potem zapytaj, co on robi albo w jakim jest stanie. Sprawdź pobliskie czasowniki posiłkowe, takie jak „is”, „was”, „has” lub „can”.

Czasownik modalny to szczególny czasownik posiłkowy, który wyraża możliwość, umiejętność, pozwolenie, radę, przewidywanie lub konieczność. Najczęstsze czasowniki modalne to „can”, „could”, „may”, „might”, „must”, „should”, „will” i „would”.

Najmocniejszą wskazówką jest słowo po luce: po czasowniku modalnym zwykle stoi czasownik w formie podstawowej, bez „to”. Na przykład: „might occur”, „could explain” i „should compare”.

Przymiotnik opisuje rzeczownik. Zwykle stoi bezpośrednio przed tym rzeczownikiem albo po czasowniku łączącym, takim jak „be”, „seem” czy „become”.

Wskazówki: szukaj rzeczownika tuż po luce albo czasownika łączącego przed nią. Na przymiotnik wskazują też „more”, „most”, „-er” i „-est”.

Przysłówek określa czasownik, przymiotnik albo inny przysłówek. Może mówić, jak, kiedy, gdzie lub w jakim stopniu coś się dzieje.

Końcówka „-ly” to mocna wskazówka, choć nie każdy przysłówek kończy się na „-ly” i nie każde słowo z „-ly” jest przysłówkiem. Sprawdź, jaką funkcję pełni słowo w zdaniu.

Przyimek to krótkie słowo strukturalne, które pokazuje związek: miejsce, czas, kierunek, źródło lub sposób. Typowe przykłady to „in”, „on”, „at”, „by”, „with”, „through” i „between”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc bardzo proste słowa strukturalne też często są ucinane.

Określnik (determiner) wprowadza grupę rzeczownikową albo zawęża jej znaczenie. Mówi nam, który, ile albo czyj. Przykłady to „a”, „an”, „the”, „this”, „these”, „each”, „every”, „several” i „many”.

Wielu zdających spodziewa się, że tekst akademicki sprawdza tylko trudne słownictwo, takie jak „photosynthesis” czy „archaeological”. W rzeczywistości w tym zadaniu brakuje liter w słowach rozmieszczonych w regularnych odstępach, więc krótkie słowa gramatyczne, które wprowadzają rzeczowniki, często okazują się odpowiedzią.

Zadanie E-mail podaje sytuację, odbiorcę i ponumerowaną listę punktów, które Twoja wiadomość musi omówić. Egzaminatorzy sprawdzają, czy każdy punkt ma odpowiedź i czy Twój język pasuje do odbiorcy.

Pracuj w stałej kolejności, aby nie pominąć żadnego wymaganego punktu.

1. Zrozum zadanie. Ustal, kto jest odbiorcą, dlaczego piszesz i co według polecenia musisz zawrzeć.
2. Wybierz powitanie i zakończenie. Wybierz powitanie i zakończenie, które pasują do poziomu formalności wobec odbiorcy.
3. Napisz każdy wymagany punkt. Każdemu punktowi z listy poświęć osobne zdanie, w kolejności z polecenia, i dodaj własny szczegół.
4. Przejrzyj cały e-mail. Przeczytaj całą wiadomość i sprawdź, czy każdy punkt ma odpowiedź.

Trzy pytania pomagają zaplanować e-mail: kto jest odbiorcą, dlaczego piszesz i co według polecenia musisz zawrzeć. Odbiorca wyznacza poziom formalności, a ponumerowane punkty wyznaczają treść głównej części wiadomości.

Powitanie i zakończenie pokazują odbiorcy, jak formalna jest wiadomość, więc utrzymaj je na tym samym poziomie. Najpierw sprawdź, kim jest odbiorca. Profesor, dziekan lub biuro wymaga tytułu i formalnego zakończenia, bez form skróconych. Doradca, asystent prowadzący zajęcia lub koordynator wymaga uprzejmego, profesjonalnego tonu i nazwiska tej osoby. Kolega lub koleżanka z roku albo z zespołu wymaga imienia i swobodnego zakończenia. Zły poziom w którąkolwiek stronę kosztuje punkty za ton.

Odpowiadaj na punkty w kolejności z polecenia i każdemu poświęć osobne zdanie. Każde zdanie zakończ własnym szczegółem, bo zdanie, które tylko powtarza punkt, nie odpowiada na niego.

Zadanie Dyskusja akademicka wymaga Twojej własnej opinii na temat pytania profesora, napisanej jako jeden krótki wpis w ciągu dziesięciu minut. Egzaminatorzy chcą jasnego i uzasadnionego stanowiska, a nie długiego wypracowania.

Pracuj w stałej kolejności, aby czas nie skończył się, zanim wyjaśnisz swoje powody.

1. Wybierz stanowisko i napisz zdanie tematyczne. Napisz w jednym zdaniu, co myślisz. Możesz zgodzić się z którymś ze studentów albo nie, ale Twoje powody muszą być Twoje własne.
2. Rozwiń dwie główne myśli. Napisz dwa powody, które wyjaśniają, dlaczego Twoje stanowisko jest słuszne.
3. Wyjaśnij lub podaj przykład do każdej głównej myśli. Pod każdym powodem dodaj jedno lub dwa zdania wyjaśnienia albo konkretny przykład.
4. Napisz zakończenie. Powtórz swoje stanowisko w jednym zdaniu i nawiąż do swoich powodów.
5. Przejrzyj całą odpowiedź. Przeczytaj cały wpis i sprawdź, czy każde zdanie wspiera Twoje stanowisko i czy żadne nie powtarza tego, co powiedział już któryś ze studentów.

Twoje stanowisko to Twoja odpowiedź na pytanie profesora. Umieść je w pierwszym zdaniu, aby czytelnik nigdy nie musiał zgadywać, co myślisz. Każda strona może dać wysoki wynik, więc wybierz tę, którą najszybciej uzasadnisz.

Główna myśl to powód, który wyjaśnia, dlaczego Twoje stanowisko jest słuszne. Na dziesięć minut wystarczą dwa powody. Zapisz każdy z nich jako pełne zdanie, własnym słownictwem, zamiast powtarzać sformułowania z polecenia.

Wyjaśnienie mówi, jak działa dany powód. Przykład podaje konkretną sytuację, osobę lub skutek. Każdą główną myśl wesprzyj jednym lub dwoma zdaniami i do każdej użyj innego uzasadnienia.

Jedno zdanie wystarczy, aby zamknąć wpis. Powtórz swoje stanowisko innymi słowami i nawiąż do swoich powodów. Nie wprowadzaj nowej myśli, której nie zdążysz uzasadnić.